خوب که می بینم، مدت هاست حرفی برای گفتن ندارم. شاید سکوت من عطشی است برای شنیدن! این روزها از کلمه "شاید" به وفور استفاده می کنم و این نشان از یک مبارزه دارد، مبارزه من با ... پاییز است، پاییز است و چقدر حال من پاییزی!! چقدر زیباست این فصل و توام با دلتنگی. همیشه جدایی برگ از شاخه برایم غریب بوده و هست. اما برای من حکمتی دارد این غربت. آن زمان که برگ پس از آزمودن طیفی از رنگ ها، در نهایت، بدور از "هر چه رنگ تعلق" است، رنگ می بازد. به جذبه زمین تن می سپارد و به سینه خاک، دل آنگاه بهاران، پیراسته و آراسته و زنگار شسته، سبز سبز، حیاتی دوباره می یابد   امروز اما پاییز است روی برگ ها، غبار گرفته است و طلایی خزان کدر شده. کاش بارانی ببارد.

پاییز 87

آبنباتی ترین لبخند دنیا را دیده اید؟!!!

امروز من دیدم!

پی نوشت: امروز امیرحسین، اولین نوه از نوادگان بزرگخاندان ترابی، متولد شد. او هم مثل من "متولد ماه مهر" شد.